Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Κανείς δε θα γλιτώσει

Ακόμα εδώ, θεατές μιας νοσηρής πραγματικότητας υπό το πρίσμα μιας διαστρεβλωμένης αλήθειας, με τη ζωή σε καθοδική σπείρα.

Τώρα που το κέρας της Αμάλθειας έπαψε να τροφοδοτεί με αφθονία, αλληλοσπαράσσονται σαν ύαινες στην αρένα, κι εμείς στα θεωρεία, ρακένδυτοι, περιμένουμε τον από μηχανής θεό να δώσει λύση.



Κανείς δε θα γλιτώσει. Γένοιτο.

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

Το πορνό στην εποχή του Internet

Δύο ομιλίες του TEDx που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες.

Μιλούν για την πορνογραφία στην εποχή του Internet.
Ίσως μπορούμε να αναζητήσουμε εκεί τη ρίζα του εκφυλισμού των ανθρώπινων, δη ερωτικών, σχέσεων τα τελευταία χρόνια.



Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Χρόνια καλά

Για όλους εμάς που σήμερα γιορτάζει κάποιος οικείος μας, είναι μέρα γιορτής.
Για μια οικογένεια σήμερα, είναι ημέρα πένθους.

Πέντε χρόνια από το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.


...Από τις σφαίρες αμετανόητων δολοφόνων...

Ξανά: όποιος θεωρεί πως η ζωή του άλλου έχει μικρότερη αξία από τη δική του, είναι εντελώς ξένος προς εμένα. Είτε ο άλλος είναι παιδί είτε ενήλικας, είτε είναι χρυσαυγίτης, δεξιός ή αριστερός, είτε είναι το θύμα ή ο θύτης.

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Θέση

Μάλλον ήρθε ο καιρός καθένας να πάρει ξεκάθαρη θέση.

Η επίπλαστη αφθονία της περασμένης δεκαετίας διήφθειρε την ελληνική κοινωνία και η συνοχή έχει διαρραγεί. Ανεπανόρθωτα; Ίσως.
Στο χέρι μας είναι να ξαναδώσουμε νόημα στις λέξεις: σεβασμός, αλληλεγγύη, ανθρωπιά.
Πλημμυρίσαμε σημαίνοντα και στέρεψαν τα σημαινόμενα. Ο περιφερόμενος βερμπαλισμός είναι κι αυτός σημείο των καιρών.

Από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου το 2008 είχε αρχίσει να εκδηλώνεται η αρρώστια. Τα συμπτώματα υπήρχαν από τις αρχές τις δεκαετίας. Στον καιρό της αφθονίας, εκκολάφτηκε το μικρόβιο. Στον καιρό της κρίσης, βρήκε αδύναμο το σώμα της κοινωνίας και επιτέθηκε. Οι άμυνες πενιχρές. Ο μπάτσος, επειδή νομίζει ότι είναι η εξουσία, σημαδεύει και πυροβολεί. Το 2009 ο ασθενής πέφτει στο κρεβάτι. Δεν ήταν ποτέ καλά αλλά τα φάρμακα του πρόσφεραν μια ψευδαίσθηση ευτυχίας. Νεκροί τρεις υπάλληλοι τράπεζας. Ο διευθυντής είπε πορεία είναι, θα περάσει. Κρίση είναι, θα περάσει. Ζωή ήταν και πέρασε. Καταλήψεις, αποχές, απεργίες, διαδηλώσεις. Απλά σημαίνοντα πλέον. Το 2012 η Χρυσή Αυγή μπαίνει στη Βουλή. Ο φασισμός, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, τα πιο σκοτεινά ένστικτα, βρίσκουν πολιτική εκπροσώπηση. Είμαστε έθνος ανώτερο. Είμαστε έθνος μοναδικό. Είμαστε ο περιούσιος λαός. Μετανάστες  δολοφονούνται σιωπηρά. Γυναίκες δέρνονται μπροστά στον τηλεοπτικό φακό. Πολιτικοί λιντσάρονται και λοιδορούνται. Το 2013 φέρνει ένα νεκρό ακόμα. Ήτανε λέει αντιεξουσιαστής.

Ο επόμενος θα είναι κομμουνιστής. Ο επόμενος θα είναι δημοκράτης. Ο επόμενος θα είναι χοντρός. Ο επόμενος θα είναι κοντός. Ο επόμενος θα είναι ο άλλος. Κι αυτός ο άλλος θα είσαι εσύ. Είτε τους ψήφισες, είτε όχι. Είτε τους υποστηρίζεις, είτε όχι. Είτε τους αποδέχεσαι, είτε όχι.

Όποιος θεωρεί πως η ζωή του άλλου έχει μικρότερη αξία από τη δική του, είναι εντελώς ξένος προς εμένα. Πορεύτηκα ως θιασώτης του διαφορετικού. Δεν υπάρχουν κάθετοι διαχωρισμοί: Το Α είναι χειρότερο από το Β. Τους επινοήσαμε για να είμαστε το Β. Υπάρχουν μόνο οριζόντιοι: Το Α είναι διαφορετικό από το Β. Μην πιστεύοντας σε μετά θάνατον ζωή και μετενσάρκωση, θα πεθάνω μια μέρα με μοναδικό παράπονο πως έζησα ως ένας μόνον άνθρωπος, πως είδα την πραγματικότητα μόνο μέσα από δυο μάτια. Μπορεί να υπάρχει μία πραγματικότητα, αλλά η αντίληψη της πραγματικότητας είναι μοναδική για κάθε μοναδικό άνθρωπο. Μη μπορώντας να υπερβώ το εμπόδιο αυτό, τουλάχιστον προσπαθώ να προσεγγίσω την αντίληψη της πραγματικότητας του άλλου. Ποια είναι άραγε η δική του αλήθεια;

Πριν απορρίψεις λοιπόν το Α, γνώρισέ το και στοχάσου. Μπορείς άραγε να κερδίσεις απ' αυτή τη διαφορετικότητα;

(Το κείμενο αυτό γράφτηκε εν πλω μερικές μέρες πριν, πριν από την εξάρθρωση της Χ.Α.. Μπορεί το οικοδόμημα του μίσους να καταρρέει αλλά τα δομικά υλικά είναι ακόμα εδώ...)

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Τα βασικά

Δυο βασικές αρχές χαράζουν πορεία τα τελευταία χρόνια:

  1. Στοχασμός πάνω στην ύπαρξη:

    Φεύγει η ζωή και χάνεται
    και δε γιαγέρνει φως μου
    κι εσύ θαρρείς πως θα γενείς
    κατακτητής του κόσμου
  2. Στοχασμός πάνω στην κοινωνία:

    Την πέτρα της υπομονής
    βάνε πάντα θεμέλιο
    κι ό,τι μου πεις με το θυμό
    πες μου το με το γέλιο