Κανείς δε θα γλιτώσει

Ακόμα εδώ, θεατές μιας νοσηρής πραγματικότητας υπό το πρίσμα μιας διαστρεβλωμένης αλήθειας, με τη ζωή σε καθοδική σπείρα.

Τώρα που το κέρας της Αμάλθειας έπαψε να τροφοδοτεί με αφθονία, αλληλοσπαράσσονται σαν ύαινες στην αρένα, κι εμείς στα θεωρεία, ρακένδυτοι, περιμένουμε τον από μηχανής θεό να δώσει λύση.



Κανείς δε θα γλιτώσει. Γένοιτο.

Το πορνό στην εποχή του Internet

Δύο ομιλίες του TEDx που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες.

Μιλούν για την πορνογραφία στην εποχή του Internet.
Ίσως μπορούμε να αναζητήσουμε εκεί τη ρίζα του εκφυλισμού των ανθρώπινων, δη ερωτικών, σχέσεων τα τελευταία χρόνια.

Θέση

Μάλλον ήρθε ο καιρός καθένας να πάρει ξεκάθαρη θέση.

Η επίπλαστη αφθονία της περασμένης δεκαετίας διήφθειρε την ελληνική κοινωνία και η συνοχή έχει διαρραγεί. Ανεπανόρθωτα; Ίσως.
Στο χέρι μας είναι να ξαναδώσουμε νόημα στις λέξεις: σεβασμός, αλληλεγγύη, ανθρωπιά.
Πλημμυρίσαμε σημαίνοντα και στέρεψαν τα σημαινόμενα. Ο περιφερόμενος βερμπαλισμός είναι κι αυτός σημείο των καιρών.

Από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου το 2008 είχε αρχίσει να εκδηλώνεται η αρρώστια. Τα συμπτώματα υπήρχαν από τις αρχές τις δεκαετίας. Στον καιρό της αφθονίας, εκκολάφτηκε το μικρόβιο. Στον καιρό της κρίσης, βρήκε αδύναμο το σώμα της κοινωνίας και επιτέθηκε. Οι άμυνες πενιχρές. Ο μπάτσος, επειδή νομίζει ότι είναι η εξουσία, σημαδεύει και πυροβολεί. Το 2009 ο ασθενής πέφτει στο κρεβάτι. Δεν ήταν ποτέ καλά αλλά τα φάρμακα του πρόσφεραν μια ψευδαίσθηση ευτυχίας. Νεκροί τρεις υπάλληλοι τράπεζας. Ο διευθυντής είπε πορεία είναι, θα περάσει. Κρίση είναι, θα περάσει. Ζωή ήταν και πέρασε. Καταλήψεις, αποχές, απεργίες, διαδηλώσεις. Απλά σημαίνοντα πλέον. Το 2012 η Χρυσή Αυγή μπαίνει στη Βουλή. Ο φασισμός, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, τα πιο σκοτεινά ένστικτα, βρίσκουν πολιτική εκπροσώπηση. Είμαστε έθνος ανώτερο. Είμαστε έθνος μοναδικό. Είμαστε ο περιούσιος λαός. Μετανάστες  δολοφονούνται σιωπηρά. Γυναίκες δέρνονται μπροστά στον τηλεοπτικό φακό. Πολιτικοί λιντσάρονται και λοιδορούνται. Το 2013 φέρνει ένα νεκρό ακόμα. Ήτανε λέει αντιεξουσιαστής.

Ο επόμενος θα είναι κομμουνιστής. Ο επόμενος θα είναι δημοκράτης. Ο επόμενος θα είναι χοντρός. Ο επόμενος θα είναι κοντός. Ο επόμενος θα είναι ο άλλος. Κι αυτός ο άλλος θα είσαι εσύ. Είτε τους ψήφισες, είτε όχι. Είτε τους υποστηρίζεις, είτε όχι. Είτε τους αποδέχεσαι, είτε όχι.

Όποιος θεωρεί πως η ζωή του άλλου έχει μικρότερη αξία από τη δική του, είναι εντελώς ξένος προς εμένα. Πορεύτηκα ως θιασώτης του διαφορετικού. Δεν υπάρχουν κάθετοι διαχωρισμοί: Το Α είναι χειρότερο από το Β. Τους επινοήσαμε για να είμαστε το Β. Υπάρχουν μόνο οριζόντιοι: Το Α είναι διαφορετικό από το Β. Μην πιστεύοντας σε μετά θάνατον ζωή και μετενσάρκωση, θα πεθάνω μια μέρα με μοναδικό παράπονο πως έζησα ως ένας μόνον άνθρωπος, πως είδα την πραγματικότητα μόνο μέσα από δυο μάτια. Μπορεί να υπάρχει μία πραγματικότητα, αλλά η αντίληψη της πραγματικότητας είναι μοναδική για κάθε μοναδικό άνθρωπο. Μη μπορώντας να υπερβώ το εμπόδιο αυτό, τουλάχιστον προσπαθώ να προσεγγίσω την αντίληψη της πραγματικότητας του άλλου. Ποια είναι άραγε η δική του αλήθεια;

Πριν απορρίψεις λοιπόν το Α, γνώρισέ το και στοχάσου. Μπορείς άραγε να κερδίσεις απ' αυτή τη διαφορετικότητα;

(Το κείμενο αυτό γράφτηκε εν πλω μερικές μέρες πριν, πριν από την εξάρθρωση της Χ.Α.. Μπορεί το οικοδόμημα του μίσους να καταρρέει αλλά τα δομικά υλικά είναι ακόμα εδώ...)

Πλάνες

Λέει η Αρετούσα, συνομιλώντας με τη Νένα της, στον "Ερωτόκριτο":

Παιγνίδι μας εφαίνεται, ‘τό δούμε φουσκωμένη
από μακρά τη θάλασσα, κι άγρια, και θυμωμένη,
με κύματα άσπρα και θολά, βρυγιά ανακατωμένα,
και τα χαράκια όντε κτυπούν κι αφρίζουν έναν ένα.
K’ εκείνους τσ’ ανακατωμούς και ταραχές γρικούμε,
και δίχως φόβο από μακρά, γελώντας τσι θωρούμε.
Mα κείνος που στα βάθη της είναι και κιντυνεύγει,
και να γλιτώσει απ’ τη σκληρά, ξετρέχει και γυρεύγει,
αυτός κατέχει να σου πει κι απόκριση να δώσει,
ίντά ’ναι ο φόβος του γιαλού, αν είναι και γλιτώσει,
και των κυμάτω’ ο πόλεμος, και των ανέμω’ η μάχη.
Kαι δε γνωρίζει το κακό κιανείς, α’ δεν του λάχει.

Στο απόσπασμα, η Αρετούσα παραλληλίζει τον έρωτα που την κρίνει με τη θάλασσα αλλά εγώ αγαπώ ιδιαίτερα το συγκεκριμένο απόσπασμα για τον τελευταίο του στίχο:

"Kαι δε γνωρίζει το κακό κιανείς, α’ δεν του λάχει."

Πόσες φορές άραγε δεν πιστέψαμε το ακριβώς αντίθετο;
Ότι έχουμε δηλαδή την εμπειρία χωρίς να έχουμε το βίωμα...
Πλάνη οικτρή...

Καλοκαίρι 2012

Οι καλοκαιρινές διακοπές έλαβαν τέλος. Το συμπέρασμα αυτών:

Η μοναξιά είναι βίωμα, όχι γεγονός.

Ακόμα κι αν είσαι ανάμεσα σε χίλιους ανθρώπους, αν δεν είσαι με τους ανθρώπους που θες, πάλι μόνος σου είσαι.

Καλό φθινόπωρο. Ακολουθεί πάντα μετά το καλοκαίρι.

Του νου ταξίδια

Καβάλα σ' ένα όνειρο, ταξίδεψα τον κόσμο όλο

Στο μεγάλο μας τσίρκο

"Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω..."

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης εγκατέλειψε άπαξ το μάταιο ετούτο κόσμο την περασμένη εβδομάδα και κηδεύτηκε εχτές στο Β' Νεκροταφείο Αθηνών. Εκτός από θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος, ο Καμπανέλλης ήταν και εκλεγμένος ακαδημαϊκός από το 1999, στην Έδρα της Θεατρικής Δραματουργίας της Τάξης των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών. Παρόλα αυτά, η κηδεία του πραγματοποιήθηκε ιδία δαπάνη από το ταπεινό Β' και ο θάνατός του πέρασε κάπως στα ψιλά, όταν δύο μήνες πριν ο Μ. Έβερτ κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.

Ο Καμπανέλλης ήταν ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, άνθρωπος του μόχθου, αγωνιστής, χωρίς πολλές πολλές φανφάρες. Απ' αυτούς που κάνανε τον καθημερινό τους αγώνα ήσυχα, χωρίς να το διατυμπανίζουν, προσπαθώντας να αλλάξουν τον κόσμο που ζουν, διορθώνοντας σιγά-σιγά το μικρόκοσμό τους, καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα μέσα από τη δουλειά τους, κάνοντας μια σιωπηλή καθημερινή επανάσταση. Γι' αυτούς τους λόγους και ο θάνατός του πέρασε στα ψιλά. Γιατί ήταν πραγματικός, ουσιαστικός επαναστάτης χωρίς ταυτόχρονα να το προβάλει.

Όσον αφορά το γράφοντα, από το έργο του Καμπανέλλη ξεχωρίζω τη στιγμή που εκείνος επέλεξε να ανταποκριθεί στο μεγάλο χρέος της δημοκρατίας. Είναι "Το μεγάλο μας τσίρκο". Ιούνης 1973, η χούντα των συνταγματαρχών είναι ακόμα κραταιά. Ούτε εισβολή στην Κύπρο, ούτε Πολυτεχνείο ακόμα. Αντιφρονούντες ψαρεύουν αστακούς στη Μακρόνησο (κατά δήλωση του Παττακού) και άλλοι βασανίζονται στις εγκαταστάσεις της ΕΣΑ, εκεί δίπλα στην Αμερικανική πρεσβεία, πίσω από το Μέγαρο Μουσικής, πίσω από πολλά δέντρα, μπας και ξεχάσεις επιτέλους που βρίσκονται. Και μέσα σ' αυτές τις φωτεινές μέρες, ο Καμπανέλλης θα βάλει την Καρέζη και τον Ψαρονίκο να τραγουδήσουν:

Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.



Αλλά δυστυχώς είναι πολύ επίκαιρο, λες και γράφτηκε χτες για να περιγράψει το σήμερα. Κι έτσι δε νομίζω να το άκουσες πουθενά αυτές τις μέρες, ούτε στην τηλεόραση, ούτε στο ραδιόφωνο...


"Καλήτερα, καλήτερα
διασκορπισμένοι οι Έλληνες
'να τρέχωσι τον κόσμον,
με εξαπλωμένην χείρα
ψωμοζητούντες·

Παρά προστάτας 'νάχωμεν."
Ωδαί, Α. Κάλβου

Η συνείδηση του θνήσκειν

Ανακαλώ για μια ακόμα φορά το προοίμιο της "Ασκητικής":

"Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα με το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία."

και αναρωτιέμαι κι εγώ με τη σειρά μου, ένας ακόμα στοχασμός στο ίδιο θεμελιώδες ζήτημα, γιατί ο άνθρωπος επιλέγει να ζήσει; Γιατί από τις δύο εκδοχές του Καζαντζάκη για το Σκοπό της ζωής ο άνθρωπος επιλέγει, αρχικά ασυνείδητα μα κατόπιν συνειδητά, τη δεύτερη; Αν θεωρήσουμε ως θετικά τις χαρές της ζωής και ως αρνητικά τις πίκρες της, τότε το πέρασμά μας από το φως είναι μια συνεχή εναλλαγή προσήμου, από τα θετικά στα αρνητικά, από τις πίκρες στις χαρές. Κι αν ο θάνατος, η ανυπαρξία, είναι το μηδέν, το τίποτα, γιατί να επιλέξεις να υπάρξεις μέσα στην εναλλαγή του συν-πλην αντί του να μην υπάρχεις μέσα τη βεβαιότητα του μηδενός;

Μόνο ο άνθρωπος έχει συνείδηση του θανάτου του γι' αυτό και είναι το μόνο ον που δημιουργεί, συνθέτει, κάνει την ύλη ζωή. Είναι το μόνο ον που το πέρασμά του από τη ζωή δεν αποσκοπεί μόνο στη δημιουργία απογόνου για τη διαιώνιση του είδους. Είναι το μόνο ον που στοχάζεται και διερωτάται.

Ο Λιαντίνης μιλά για τη συνείδηση του θανάτου:



Το πλήρες βίντεο της ομιλίας αυτής υπάρχει εδώ.

La peste

Περιγράφοντας την πόλη του Oran, όπου διαδραματίζεται η πανούκλα του Καμύ (La peste, Albert Camus), λέει ότι

"Le printemps s'annonce seulement par [...] les corbeilles de fleurs que de petits vendeurs ramènent des banlieues; c'est un printemps qu'on vend sur les marchés."

"Η άνοιξη γίνεται αντιληπτή μόνο από τα καλάθια με λουλούδια που φέρνουν οι πλανόδιοι από τα περίχωρα. Είναι μια άνοιξη που αγοράζουμε από τις αγορές."

Κάπως έτσι δεν αντιλαμβανόμαστε πλέον και τη ζωή μας; Ως αυτό που αγοράζουμε από τις αγορές;

Πωλούνται ζωές σε τιμή ευκαιρίας. Έλα κι εσύ να δοκιμάσεις ποια σου ταιριάζει, ποια σε βολεύει καλύτερα.

Μνημόσυνα

Η μνήμη δε μπορεί να συντηρείται σαν είδος μουσειακό, ως αντικείμενο μελέτης και θαυμασμού.

Η μνήμη πρέπει να πραγματώνεται ως εμπειρία, να ενσωματώνεται στην αντίληψη και να μετουσιώνεται σε αλλαγή.

Αναρωτιέμαι συχνά πώς και γιατί οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και εξακολουθούν να αξιώνουν τιμή ενώ δεν έχουν πλέον καμιά αξία.

Αλλαγή, μεταρρύθμιση.

Απεργία, διαδήλωση, συλλαλητήριο.

Κενό καινό ή καινό κενό;

Δικαιολογίες

"Δεν ελπίζω τίποτα,
δεν φοβάμαι τίποτα,
είμαι λεύτερος"

Όταν δεν ελπίζεις και δε φοβάσαι τίποτα, είσαι λεύτερος και καταρρίπτεις κάθε περιορισμό. Όντας, όμως, λεύτερος έχεις και την ευθύνη της ελευθερίας, δεν έχεις πλέον καμία δικαιολογία να στηριχτείς.

Και πολλές φορές οι δικαιολογίες και τα υποστυλώματα είναι περισσότερο αναγκαία από την ελευθερία...

Σχετικότητα

Περπατώντας κάποια στιγμή αναλογιζόμουν το παράδοξο των διδύμων που προκύπτει από την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας.

Το σκηνικό του προβλήματος έχει ως εξής:

Ζουν στον πλανήτη Γη δυο δίδυμοι αδελφοί. Μια μέρα, ο ένας μπαίνει σ' ένα διαστημόπλοιο και φεύγει από τη Γη, ταξιδεύοντας με ταχύτητα κοντά στην ταχύτητα του φωτός. Όταν τελειώνει το ταξίδι του και επιστρέφει στη Γη, βρίσκει το δίδυμο αδερφό του πολύ πιο γερασμένο από τον ίδιο.



Φυσικά, ο αδερφός που τον υποδέχεται στη Γη είναι μάλλον απογοητευμένος! Τον άτιμο, πώς τα κατάφερε έτσι; Σαν να μην πέρασε ούτε μέρα από πάνω του! Αλλά κι ο αδερφός που έφυγε απορεί, πώς γέρασε έτσι; Ούτε μια μέρα δεν έλειψα!

Το ερώτημα που προκύπτει όμως είναι αν ο δίδυμος που ταξίδεψε με το διαστημόπλοιο έζησε στην πραγματικότητα περισσότερο από το δίδυμο αδερφό του που έζησε στη Γη. Η οδυνηρή απάντηση είναι πως όχι... Δεν έζησε περισσότερο. Έζησε μόνο μια μέρα αλλά για τον αδερφό που έμεινε στη Γη αυτή η μια μέρα φάνηκε σαν να ήταν πολλά χρόνια. Στο δικό του σύστημα αναφοράς, όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι φυσικοί, η μία αυτή μέρα αντιστοιχεί σε πολλά χρόνια. Εξ' ου και σχετικότητα.

Συνεχίζοντας το συλλογισμό της προηγούμενης ανάρτησης, αντιλαμβάνομαι ότι ο καθένας έχει ένα δικό του σύστημα αναφοράς πάνω στο οποίο μετράει τα μέτρα της ζωής του. Κι όταν σ' αυτό το σύστημα αναφοράς προσπαθεί να μετρήσει τη ζωή άλλων ανθρώπων και να αξιολογήσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του αυτή τη σχετικότητα, ότι ο άλλος έχει ίσως ένα διαφορετικό σύστημα αναφοράς...

PS: Ακούω αυτή τη στιγμή στο Μελωδία το Μάνο να τραγουδάει το "Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς". Η φωνή του με ταξιδεύει πάντα σε καλοκαίρια περασμένα, στη ζεστασιά μιας αγκαλιάς αλλοτινής.

Μέτρα

Αντιγράφω τις πρώτες, πασίγνωστες, φράσεις από την εισαγωγή της Ασκητικής του Νίκου Καζαντζάκη:

"Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα με το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία."

Μέσα στο συνονθύλευμα των σκέψεων των τελευταίων ημερών, αναρωτιέμαι αν οι μετρικές που έχουμε επινοήσει για να μετράμε τη ζωή μας, ευτυχία, επιτυχία, υστεροφημία, μπορούν να αντιπροσωπεύσουν κάποια αλήθεια, δεδομένου του εφήμερου της ζωής. Ίσως, εντέλει, όλα αυτά να είναι ένα κοινωνικό placebo, η διαδικασία της φυσικής επιλογής για την εξέλιξη των ανθρωπίνων κοινωνιών.

Απο-χαιρετισμοί

Η μνήμη είναι το λείψανο της ζωής.

Ο τελευταίος πειρασμός

Ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από τον πρόλογο του Καζαντζάκη στον "Τελευταίο Πειρασμό":

"Η κάθε στιγμή του Χριστού είναι αγώνας και νίκη. Νίκησε την ακαταμάχητη γοητεία της απλής ανθρώπινης χαράς, νίκησε τους πειρασμούς, μετουσίωνε ολοένα τη σάρκα σε πνεύμα κι ανηφόριζε, έφτασε στην κορφή του Γολγοθά, ανέβηκε στο Σταυρό.

Μα κι εκεί ο αγώνας του δεν τέλειωσε, απάνω στο Σταυρό τον περίμενε ο Πειρασμός, ο Τελευταίος Πειρασμός. Σε μια βίαιη αστραπή άπλωσε το πνεύμα του Πονηρού μπροστά από τα λιποθυμισμένα μάτια του Σταυρωμένου το πλανερό δράμα μιας γαλήνιας, ευτυχισμένης ζωής· είχε πάρει, λέει, έτσι του φάνηκε, τον εύκολο, στρωτό δρόμο του ανθρώπου, είχε παντρευτεί, είχε κάμει παιδιά, τον αγαπούσαν και τον τιμούσαν οι άνθρωποι, και τώρα, γέρος πια, κάθονταν στο κατώφλι του σπιτιού του, θυμόταν τις λαχτάρες της νιότης του και χαμογελούσε ευχαριστημένος, τι καλά, τι φρόνιμα που έκαμε και πήρε το δρόμο του ανθρώπου, και τι παραφροσύνη ήταν εκείνη να θέλει, λέει, να σώσει τον κόσμο. Τι χαρά που γλίτωσε από τις κακουχίες, το μαρτύριο και το Σταυρό!

Να ποιος ήταν ο τελευταίος πειρασμός που ήρθε, σε μιαν αστραπή, να ταράξει τις στερνές στιγμές του Σωτήρα.

Μα ολομεμιάς τίναξε ο Χριστός το κεφάλι, άνοιξε τα μάτια, είδε, όχι, όχι, δεν πρόδωκε, δόξα σοι ο Θεός, δε λιποτάχτησε, εξετέλεσε την αποστολή που του μπιστεύτηκε ο Θεός, δεν παντρεύτηκε, δεν έζησε ευτυχισμένος, έφτασε στην κορυφή της θυσίας, βρίσκεται καρφωμένος απάνω στο Σταυρό. Έκλεισε τα μάτια του ευτυχισμένος, και τότε ακούστηκε θριαμβευτικιά η κραυγή: «Τετέλεσται». Δηλαδή τέλεψα το χρέος μου, σταυρώθηκα, δεν έπεσα στον πειρασμό."

Ένας βαθύτατα θρησκευόμενος δάσκαλος που κάποιοι ανόητοι σύγχρονοί του τον αποκάλεσαν άθεο ή αιρετικό. Γιατί; Γιατί ήθελε ένα Θεό αγωνιζόμενο και όχι ένα Θεό να οδεύει σαν άβουλο πρόβατο στη σφαγή.

Γιουσουρούμ

Σε απολίτικους πολιτικά καιρούς, αγνοόντων επαϊόντων...

Καλοκαίρι...

Τελευταίες μέρες του Αυγούστου... Πίσω στην Αθήνα...

Η περιπέτεια του φετινού καλοκαιριού ήτανε πραγματικά συναρπαστική από όλες τις πλευρές. Ταξίδια, θάλασσα, ξεκούραση... Τα 'χε όλα!

Στα ουσιαστικά, μέσα στο καλοκαίρι, κλείσανε κάποιοι συναισθηματικοί λογαριασμοί, εκκρεμότητες πολύ σημαντικές για μένα, κι έτσι επανακάμπτω πληρέστερος.

Το μάθημα αυτών των ημερών:

"Μέλισσα δε με δάκασε και να μην ψοφήσει!"

Καλή συνέχεια, καλό υπόλοιπο!

Ταξίδια

Εξακολουθώ να ονειρεύομαι ξυπνητός
ταξίδια που δεν έκανα ποτέ.
Ίσως κάποτε να γίνουν αναμνήσεις.

Διλήμματα

- Ψαρά μαλλιά στην κεφαλή, κακά μαντάτα στην ψωλή

Ή

- Μαλλί μπαμπάκι, ψωλή φαρμάκι

Τα πάντα ρει

Αισθάνομαι ορισμένες φορές πώς η ζωή περνάει κάτω από τα πόδια μου σα νερό.
Οι καιροί αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν, ο κόσμος που αλλάζει...
Σαν τον Κολοσσό στο λιμάνι της Ρόδου, που βούτηξε στο νερό μονάχα τη μέρα που κατέρρευσε.
Ανεπιστρεπτί. Οριστικά. Άπαξ.