Γιουσουρούμ

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες
και μεντεσέδες κρατάνε τη γη
γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες
και στον κουβά τους αράζεις εσύ
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
και η ελπίδα μας έχει θαφτεί
σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί.

Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα
μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά
όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο
πρωτοκολλήσανε τον έρωτα
και θες να πετύχω με μια μπαταριά
χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
για να σου χαρίσω μαντάτα καλά
να 'χεις αγάπη μου λεφτά.

Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους
και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους
και θυσιάστηκες πατριωτικά
σου στέλνω μύνημα μ' ένα ταμ ταμ
να μαγειρεύεις με βιτάμ
κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ
κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ.

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα
και τα μεγάφωνα στη διαπασών
χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα
κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ
ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα
κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα
τα τροχοφόρα με προσπερνούν
φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ
τον σύντροφό μου τον Κινκ-Κονκ
μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ
μοιάζω με μπάλα του πινκ-πογκ

Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ
σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ
κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ
ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.



Tribute to a legend...

Όχι πια έρωτες

Ένα μελωδικό και καταθλιπτικό τραγούδι από τους Κόρε.Ύδρo.



Πού να 'σαι αλήθεια, το βράδυ αυτό...

Εφηβεία

Ο Πυθαγόρας είπε και απέδειξε ότι "συντομοτέρα πάντων των οδών η ευθεία". Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή των ανθρώπων δεν ακολουθεί την ευθεία οδό και αυτό διότι διαφορετικά θα ήταν πολύ σύντομη...

Ίσως το έχεις ακούσει κι εσύ, "αυτός ο κύκλος της ζωής σου, έκλεισε"... Έτσι το άκουσα κι εγώ... Και η δική μου ζωή έχει κλείσει πλέον δύο μεγάλους κύκλους.

Ο ένας έκλεισε λίγο πριν τα 18. Το λύκειο τελείωσε. Οι πανελλήνιες τελείωσαν. Το καλοκαίρι πέρασε. Και έναν αρρωστιάρη Σεπτέμβρη, βρέθηκα στις 6 το πρωί στο Μοναστηράκι, νύχτα ακόμα, μόνος στη μεγάλη πόλη, να ψάχνω ταξί για το Παγκράτι και τη φοιτητική ζωή. Φοβόμουν; Δεν ξέρω. Δε θυμάμαι. Αργότερα κατάλαβα ότι θα 'πρεπε να φοβόμουν. Η εφηβεία έδωσε τη σκυτάλη στη φοιτητική ζωή.

Τα χρόνια περάσαν. 5 τον αριθμό. Εν μία νυκτί, κυριολεκτικά, ανέβηκα από την Κρήτη στην Αθήνα, έδωσα εκείνο τον Ιούνη το τελευταίο μάθημα, είχα ήδη παραδώσει τη διπλωματική ένα μήνα πριν, και αναγορεύτηκα διπλωματούχος του ΕΜΠ. Οποία τιμή. Αλλά τα πράγματα έγιναν πολύ γρήγορα. Και δεν πρόλαβα. Δεν το κατάλαβα. Από τη μια μέρα ως την άλλη, δεν είσαι πλέον φοιτητής, είσαι διπλωματούχος. Τι είσαι; Και τι είναι αυτός ο διπλωματούχος δηλαδή; Τι κάνει;

Ο κύκλος έκλεισε και πάλι. Αλλά εγώ δεν πρόλαβα να βγω έξω. Δεν ήξερα που να πάω. Και εγκλωβίστηκα... Ο εγκλεισμός στον κύκλο κράτησε ένα χρόνο. Μια ενδιάμεση κατάσταση. Όπως είναι όταν είσαι σε κώμα. Δεν ξέρεις αν ζεις ή αν πέθανες. Και το ψάχνεις.

Κάποια στιγμή τον έσπασα τον κύκλο και βγήκα έξω. Ξύπνησα. Αλλά επειδή έχασα το δρόμο, είπα να ξαναπιάσω το μίτο από κει που ήξερα ότι τον είχα αφήσει. Από την εφηβεία. Από την αφέλεια εκείνου του καιρού. Κι έτσι είμαι πάλι πίσω κάπου στα 17. Και το ψάχνω. Και αμφιβάλλω. Και ρωτώ. Και αναζητώ. Και βρίσκω. Και χάνω.

Έχει πλάκα να είσαι 17.

Στο δρόμο...

Και ξάφνου, ανοίγεις το ραδιόφωνο και ακούς την Ελ. Αρβανιτάκη να τραγουδάει

"Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει."

καθώς της ψιθύρισε ο Οδ. Ελύτης...

Μάλλον οι περισσότεροι από μας είμαστε πεπεισμένοι ότι δεύτερη ζωή δεν έχει. Κάποιοι όμως αμφιβάλλουν ότι υπάρχει πρώτη. Κι εδώ τα πράγματα γίνονται δύσκολα...

Υπάρχουν τρεις τρόποι να περπατήσουμε στο δρόμο. Υπάρχουν τρεις τρόποι να πορευτούμε και στη ζωή.

Ο πρώτος είναι να σκύψεις το κεφάλι και να περπατάς. Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να φτάσεις στο προορισμό σου, δεν αντιλέγω. Δεν πρόκειται να σκοντάψεις σε κανένα σκαλοπάτι, δεν πρόκειται να πατήσεις τα κακάκια του Φίφι, δεν πρόκειται να δεις κάποιο γνωστό και να σε καθυστερήσει με ανούσιες χαιρετούρες και πολλές πολλές κουβέντες. Σίγουρα θα φτάσεις στον προορισμό σου. Και γρήγορα μάλιστα. Αλλά δε θα έχεις δει ότι υπάρχει κόσμος τριγύρω. Ότι δεν είσαι μόνος σ' αυτό το δρόμο. Ότι υπάρχουν σπίτια, υπάρχουν δέντρα, υπάρχουν πουλιά, υπάρχουν και άνθρωποι...

Ο δεύτερος είναι να κοιτάς μπροστά. Έτσι βλέπεις ότι υπάρχει ζωή, ότι υπάρχει κίνηση, ότι κάτι γίνεται! Βλέπεις τον παλμό της κοινωνίας, τον παλμό της φύσης. Βλέπεις το τώρα, το παρόν. Θα δεις την ομορφιά και την ασχήμια του κόσμου. Δέντρα, καταπράσινα μα και καμένα. Ανθρώπους, όμορφους και άσχημους. Σπίτια νεοκλασικά μα και πολυκατοικίες.

Ο τρίτος είναι να κοιτάς ψηλά. Πάνω από τα σπίτια. Πάνω από το μπόι σου! Εκεί θα δεις άλλα πράγματα... Θα δεις τον ουρανό. Θα δεις τα σύννεφα, θα δεις τη βροχή να 'ρχεται. Θα δεις το μέλλον. Θα μπορέσεις να το ονειρευτείς και με τη σκέψη να το πιάσεις, να το κάνεις δικό σου, χτήμα σου.

Την επόμενη φορά που θα βρεθείς λοιπόν στο δρόμο, κοίτα ψηλά και χαμογέλα! Μάλλον το ίδιο θα κάνω κι εγώ...

Οι όψεις της αλήθειας

Πολλές φορές, έχει μεγαλύτερη σημασία ο τρόπος που εκφέρεις ένα μήνυμα παρά το ίδιο το μήνυμα...

Ένα τραγούδι του Μ. Χιώτη σε διασκευή από τα Υπόγεια Ρεύματα...