Μαντινάδες ΙΙΙ - Λίχνισμα

Ένα ωραίο ζευγάρι (μια μαντινάδα με την απόκρισή της) από μαντινάδες που θυμήθηκα σήμερα, ένας θεός ξέρει γιατί...

Καιρό σου κάνει και λιχνάς
κι έχεις χαρά μεγάλη
μα θα γυρίσει και βοριάς
και τ' άχερα θα πάρει

Εγώ το σταίνω το λαμί
πάντα με τέθοιο τρόπο
που να λιχνώ με το βορρά
λιχνώ και με το νότο

Μ' αρέσουνε πολύ γιατί η απάντηση δείχνει τη σπιρτάδα των ανθρώπων. Την έμπνευση της στιγμής, την αφτιασίδωτη ποίηση. Δείχνει επίσης ότι οι άνθρωποι ξέρουν (ή μάλλον ήξεραν) να ζουν. Ήξεραν να στήνουν το κόσκινο ώστε να κοσκινίζουν με κάθε αέρα και κάθε καιρό. Τέλος, μ' αρέσει γιατί μου την είπε ο πατέρας μου. Έτσι. Έναν Αύγουστο σ' έναν οψιγιά.

Μαντινάδες ΙΙ - Βέρα

Καλησπέρα, καλησπέρα, που λέει κι ο Σταύρος.

Μου γράφει λοιπόν η Χριστίνα το πρωί:

Τα όνειρά μας τά 'λιωσες
και τά 'καμες μια βέρα
και μια βραδιά την έβαλες
στης αλληνής τη χέρα

Σε όλα τα δαχτύλια σου
να βάλεις και μια βέρα
η σκέψη μου θα σου κρατεί
στην εκκλησά τη χέρα

και της απαντώ κι εγώ μετά από πολλές ώρες:

Βέρα φορείς στη χέρα σου
σημάδι πως μ' αρνήθης
και την αγάπη πέταξες
στον ποταμό της λήθης

και, ω την ευλογημένη, μου απαντά μετά από κάμποση ώρα:

Στο γάμο σου αν αισθανθείς
πράμα ανάμεσά σας
τα όνειρά μας ήρθανε
να κλάψουν στη χαρά σας

Στα σκαλοπάτια τσ' εκκλησιάς
εδά που σε παντρένε
τα όνειρα που κάναμε
σαν τα κοπέλια κλαίνε

Εκεί δεν απάντησα... Μέχρι εκεί φτάνω... Αλλά θα γράψω μια ωραία μαντινάδα που διάβασα στο blog που ανέφερα προηγουμένως:

Το τελευταίο μου όνειρο
πάρε το χελιδόνι
εδά που φεύγεις να μη δω
να το πλακώνει χιόνι

Πολύ όμορφη μαντινάδα. Πολύ δυνατή.

Και κλείνω για σήμερις με μια μαντινάδα που έλεγα, από μέσα μου, συχνά-πυκνά για Εκείνη. Περιγράφει συνοπτικά, σε 30 συλλαβές, την κατάσταση των πραγμάτων.

Είναι δεντρά που όντε φυσά
το 'να τ' αλλού θα 'γγίξει
μα εμάς δεν έκαμε καιρό
ποτέ να μας-ε σμίξει.

Μαντινάδες Ι (Κουνάλης Μιχάλης)

Μετά από μεγάλη απουσία από τα blog-σφαιρικά δρώμενα, είπα σήμερα, βράδυ Πέμπτης, να επανέλθω. Και μιας και δεν υπάρχει δημοσιεύσιμη ύλη, θα γράψω τρεις μαντινάδες που άκουσα σ' ένα γλέντι στην Κρήτη με το Μιχάλη τον Κουνάλη και με πιάσανε...

Ήλλαξα τη συνήθεια
κι αλλιώς αγάπησά σε
θέλω καινούργιος έρωτας
πάντα για μένα να 'σαι

Στη λίμνη την Πιτσιδιανή
να πέσεις να πλαντάξεις
αφού δεν ήσουν ικανή
μι' αγάπη να βαστάξεις

Πού 'ν' ο καιρός που κάναμε
αστεία να γελούμε
κι αυτά τ' αστεία γίνανε
πληγές και με πονούνε

(Γεια σου φίλε Λιόντα!)

Αφορμή γι' αυτό το post (αλλά και για άλλα που θα ακολουθήσουν σε ακανόνιστους πάντα τόπους και χρόνους) στάθηκε η ανακάλυψη αυτού του blog: http://mantinadologos.blogspot.com/ και ιδίως αυτής της μαντινάδας:

Πόσες φορές στσ' αγκάλες σου
δε μ' έχει ο ύπνος πάρει
Κι ας μην εθέσαμε ποτέ
στο ίδιο μαξιλάρι

Ίσως μια μέρα βρω το κουράγιο ν' ανοίξω τα παλιά τεφτέρια και να γράψω τις δικές μου μαντινάδες, της εποχής εκείνης. Μακάρι να της είχες διαβάσει. Όλες για σένα ήτανε.

Προς το παρόν, θα αρχίσω να γράφω όποια μαντινάδα βρίσκεται στο δρόμο μου και με πιάνει. Δική μου ή ξένη. Του έρωτα ή του θανάτου.

Ο έρωτας κι ο θάνατος
ίδια σπαθιά βαστούνε
κι οι δύο με τρόπο ξαφνικό
κι ύπουλο σε χτυπούνε

Ιδανικός και Ανάξιος Εραστής

θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω...

Δύσκολο πράγμα η ενηλικίωση...
Στο 'χα πει, θυμάσαι;