Ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από τον πρόλογο του Καζαντζάκη στον "Τελευταίο Πειρασμό":
"Η κάθε στιγμή του Χριστού είναι αγώνας και νίκη. Νίκησε την ακαταμάχητη γοητεία της απλής ανθρώπινης χαράς, νίκησε τους πειρασμούς, μετουσίωνε ολοένα τη σάρκα σε πνεύμα κι ανηφόριζε, έφτασε στην κορφή του Γολγοθά, ανέβηκε στο Σταυρό.
Μα κι εκεί ο αγώνας του δεν τέλειωσε, απάνω στο Σταυρό τον περίμενε ο Πειρασμός, ο Τελευταίος Πειρασμός. Σε μια βίαιη αστραπή άπλωσε το πνεύμα του Πονηρού μπροστά από τα λιποθυμισμένα μάτια του Σταυρωμένου το πλανερό δράμα μιας γαλήνιας, ευτυχισμένης ζωής· είχε πάρει, λέει, έτσι του φάνηκε, τον εύκολο, στρωτό δρόμο του ανθρώπου, είχε παντρευτεί, είχε κάμει παιδιά, τον αγαπούσαν και τον τιμούσαν οι άνθρωποι, και τώρα, γέρος πια, κάθονταν στο κατώφλι του σπιτιού του, θυμόταν τις λαχτάρες της νιότης του και χαμογελούσε ευχαριστημένος, τι καλά, τι φρόνιμα που έκαμε και πήρε το δρόμο του ανθρώπου, και τι παραφροσύνη ήταν εκείνη να θέλει, λέει, να σώσει τον κόσμο. Τι χαρά που γλίτωσε από τις κακουχίες, το μαρτύριο και το Σταυρό!
Να ποιος ήταν ο τελευταίος πειρασμός που ήρθε, σε μιαν αστραπή, να ταράξει τις στερνές στιγμές του Σωτήρα.
Μα ολομεμιάς τίναξε ο Χριστός το κεφάλι, άνοιξε τα μάτια, είδε, όχι, όχι, δεν πρόδωκε, δόξα σοι ο Θεός, δε λιποτάχτησε, εξετέλεσε την αποστολή που του μπιστεύτηκε ο Θεός, δεν παντρεύτηκε, δεν έζησε ευτυχισμένος, έφτασε στην κορυφή της θυσίας, βρίσκεται καρφωμένος απάνω στο Σταυρό. Έκλεισε τα μάτια του ευτυχισμένος, και τότε ακούστηκε θριαμβευτικιά η κραυγή: «Τετέλεσται». Δηλαδή τέλεψα το χρέος μου, σταυρώθηκα, δεν έπεσα στον πειρασμό."
Ένας βαθύτατα θρησκευόμενος δάσκαλος που κάποιοι ανόητοι σύγχρονοί του τον αποκάλεσαν άθεο ή αιρετικό. Γιατί; Γιατί ήθελε ένα Θεό αγωνιζόμενο και όχι ένα Θεό να οδεύει σαν άβουλο πρόβατο στη σφαγή.
Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2010
Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010
Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010
Καλοκαίρι...
Τελευταίες μέρες του Αυγούστου... Πίσω στην Αθήνα...
Η περιπέτεια του φετινού καλοκαιριού ήτανε πραγματικά συναρπαστική από όλες τις πλευρές. Ταξίδια, θάλασσα, ξεκούραση... Τα 'χε όλα!
Στα ουσιαστικά, μέσα στο καλοκαίρι, κλείσανε κάποιοι συναισθηματικοί λογαριασμοί, εκκρεμότητες πολύ σημαντικές για μένα, κι έτσι επανακάμπτω πληρέστερος.
Το μάθημα αυτών των ημερών:
"Μέλισσα δε με δάκασε και να μην ψοφήσει!"
Καλή συνέχεια, καλό υπόλοιπο!
Η περιπέτεια του φετινού καλοκαιριού ήτανε πραγματικά συναρπαστική από όλες τις πλευρές. Ταξίδια, θάλασσα, ξεκούραση... Τα 'χε όλα!
Στα ουσιαστικά, μέσα στο καλοκαίρι, κλείσανε κάποιοι συναισθηματικοί λογαριασμοί, εκκρεμότητες πολύ σημαντικές για μένα, κι έτσι επανακάμπτω πληρέστερος.
Το μάθημα αυτών των ημερών:
"Μέλισσα δε με δάκασε και να μην ψοφήσει!"
Καλή συνέχεια, καλό υπόλοιπο!
Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010
Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010
Από τον ουρανό της Κρήτης (postproduction)
Η χθεσινή βραδιά στο Ηρώδειο ήταν απλά μοναδική...
Το εισιτήρια είχαν ήδη εξαντληθεί από την προπώληση και δεν υπήρχε θέση κενή ούτε για αστείο. Παντού άνθρωποι ακροβολισμένοι που ήθελαν να ακούσουν. Κι από όσο έμαθα, πολύ περισσότεροι μείναν απέξω γιατί δε βρήκαν εισιτήριο αλλά έμειναν για να ακούσουν τουλάχιστον, κι ας μη δουν.
Από την πρώτη στιγμή στη σκηνή, ο Ψαραντώνης μάγεψε. Η εξαιρετική μουσική του και η απόκοσμη φωνή του συνδυάστηκαν με το δέος που προκαλεί το Ηρώδειο και η Ακρόπολη σε ένα μείγμα εκρηκτικό. Σε κάθε δοξαριά της λύρας ανατρίχιαζες.
Από την πρώτη στιγμή στο θέατρο, το κοινό κοινώνησε πραγματικά στη μουσική και υπήρχε μια τέλεια ένωση ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό. Φάνηκε από τον τρόπο με τον οποίο δε σταμάτησαν στιγμή να χειροκροτούν, να επευφημούν ακόμα ακόμα και να σφυρίζουν ή να φωνάζουν. Αλλά όλα με σεβασμό στον καλλιτέχνη και στο χώρο, σε μια μυστηριακή διαδικασία μύησης.
Μικρό δείγμα της ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας, στο βίντεο που ακολουθεί. Ο Ψαραντώνης ξεκίνησε την Πετροπέρδικα. Ακούστε τον κόσμο πόσο σεβάσμια ψιθύρισε το τραγούδι, ακολουθώντας τον Ψαραντώνη και με τι πάθος χειροκροτεί και κατά τη διάρκεια του τραγουδιού και στο τέλος.
Κατ' εμέ, μελανό σημείο στη βραδιά ήταν η παρουσία του Αγγελάκα. Για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δε σεβάστηκε τον οικοδεσπότη του και η φωνή του κάλυπτε τη φωνή του Ψαραντώνη. Ο δεύτερος είναι ότι έκανε μία πολύ άσχημη κατ' εμέ χειρονομία στο κοινό να σταματήσει τα χειροκροτήματα. Νομίζω ότι στη φάση αυτή το κοινό πάγωσε και εγώ τουλάχιστον ξενέρωσα. Κι αυτό γιατί και ο ίδιος ο Ψαραντώνης φαινόταν να απολαμβάνει αυτή την έκφραση της αποδοχής του κοινού, πράγμα το οποίο φάνηκε και αφού έφυγε ο Αγγελάκας και ξαναζεστάθηκε το κλίμα. Αλλά ακόμα κι αν ήθελε να σταματήσουν τα χειροκροτήματα, είμαι σίγουρος ότι θα το ζήταγε ο ίδιος. Δεν είναι από τους ανθρώπους που μασάνε τα λόγια τους. Νομίζω ότι η συμπεριφορά του ήταν υπεροπτική και πολύ mucho και προς στιγμήν πήγε να χαλάσει το κλίμα.
Τέλος, σηκώνω και ένα δικό μου βίντεο που ακούγεται ο Ψαραντώνης να τραγουδάει την Τίγρη. Πραγματικά ξεσηκώθηκε όλο το θέατρο! Με ψυχή, με σθένος, με την αρχέγονη ορμή να μοιραστεί το δαίμονα.
Έχω μιά τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
που όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ
τηνε μισώ και με μισεί θέλει να με σκοτώσει
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.
Πού και πού ακούγεται και η γαϊδουροφωνάρα μου... Μη με παρεξηγείτε... Δε μπορούσα να συγκρατηθώ...
Το εισιτήρια είχαν ήδη εξαντληθεί από την προπώληση και δεν υπήρχε θέση κενή ούτε για αστείο. Παντού άνθρωποι ακροβολισμένοι που ήθελαν να ακούσουν. Κι από όσο έμαθα, πολύ περισσότεροι μείναν απέξω γιατί δε βρήκαν εισιτήριο αλλά έμειναν για να ακούσουν τουλάχιστον, κι ας μη δουν.
Από την πρώτη στιγμή στη σκηνή, ο Ψαραντώνης μάγεψε. Η εξαιρετική μουσική του και η απόκοσμη φωνή του συνδυάστηκαν με το δέος που προκαλεί το Ηρώδειο και η Ακρόπολη σε ένα μείγμα εκρηκτικό. Σε κάθε δοξαριά της λύρας ανατρίχιαζες.
Από την πρώτη στιγμή στο θέατρο, το κοινό κοινώνησε πραγματικά στη μουσική και υπήρχε μια τέλεια ένωση ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό. Φάνηκε από τον τρόπο με τον οποίο δε σταμάτησαν στιγμή να χειροκροτούν, να επευφημούν ακόμα ακόμα και να σφυρίζουν ή να φωνάζουν. Αλλά όλα με σεβασμό στον καλλιτέχνη και στο χώρο, σε μια μυστηριακή διαδικασία μύησης.
Μικρό δείγμα της ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας, στο βίντεο που ακολουθεί. Ο Ψαραντώνης ξεκίνησε την Πετροπέρδικα. Ακούστε τον κόσμο πόσο σεβάσμια ψιθύρισε το τραγούδι, ακολουθώντας τον Ψαραντώνη και με τι πάθος χειροκροτεί και κατά τη διάρκεια του τραγουδιού και στο τέλος.
Κατ' εμέ, μελανό σημείο στη βραδιά ήταν η παρουσία του Αγγελάκα. Για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δε σεβάστηκε τον οικοδεσπότη του και η φωνή του κάλυπτε τη φωνή του Ψαραντώνη. Ο δεύτερος είναι ότι έκανε μία πολύ άσχημη κατ' εμέ χειρονομία στο κοινό να σταματήσει τα χειροκροτήματα. Νομίζω ότι στη φάση αυτή το κοινό πάγωσε και εγώ τουλάχιστον ξενέρωσα. Κι αυτό γιατί και ο ίδιος ο Ψαραντώνης φαινόταν να απολαμβάνει αυτή την έκφραση της αποδοχής του κοινού, πράγμα το οποίο φάνηκε και αφού έφυγε ο Αγγελάκας και ξαναζεστάθηκε το κλίμα. Αλλά ακόμα κι αν ήθελε να σταματήσουν τα χειροκροτήματα, είμαι σίγουρος ότι θα το ζήταγε ο ίδιος. Δεν είναι από τους ανθρώπους που μασάνε τα λόγια τους. Νομίζω ότι η συμπεριφορά του ήταν υπεροπτική και πολύ mucho και προς στιγμήν πήγε να χαλάσει το κλίμα.
Τέλος, σηκώνω και ένα δικό μου βίντεο που ακούγεται ο Ψαραντώνης να τραγουδάει την Τίγρη. Πραγματικά ξεσηκώθηκε όλο το θέατρο! Με ψυχή, με σθένος, με την αρχέγονη ορμή να μοιραστεί το δαίμονα.
Έχω μιά τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
που όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ
τηνε μισώ και με μισεί θέλει να με σκοτώσει
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.
Πού και πού ακούγεται και η γαϊδουροφωνάρα μου... Μη με παρεξηγείτε... Δε μπορούσα να συγκρατηθώ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)